"Nadenken wilde ik niet meer, tot het ook niet meer lukte".

Jolijn (19 jaar)

“In de eerste klas van de middelbare school begon ik met roken. Tja, zo’n standaard verhaal he. Iedereen deed het en ik wilde er gewoon bij horen.
Hoe moeilijk was het om niet meteen te gaan hoesten maar heel stoer gewoon te blijven ademen haha. In de derde klas ging een groepje vrienden
een keer naar de coffeeshop en werd er in het tussenuur geblowd. Wat ontzettend grappig was dat zeg! We kwamen niet meer bij door al die lachkicks.
Dit zorgde ervoor dat we het nog wel een keer wilde. Nog een keer, werd nog een keer en uiteindelijk blowde we een paar keer per week.
School boeide me eigenlijk toch al niet zo, maar door het blowen kwam er nog minder van terecht. Mijn cijfers werden lager, het gezeik thuis steeds meer. Door te blowen kon ik dat even vergeten, dus werd een paar keer per week blowen, iedere dag blowen. Van mijn 16e tot mijn 18e jaar heb ik dagelijks geblowd. Alles wat gedoe was, verdween even als ik ging blowen. Die vreetkicks en lachkicks had ik niet meer, maar wel het gevoel van even niks, een leeg hoofd. Mijn vrienden bleven af en toe blowen en deden het verder ok op school. Ik bleef dus zitten en werd somber van alles wat niet lukte. Hierdoor ging ik weer blowen en zo bleef ik maar bezig. Met hulp ben ik gaan afbouwen en uiteindelijk gestopt. Het niet hoeven nadenken over mijn zorgen door te blowen, zorgde ervoor dat ik helemaal niet meer nadacht over dingen. Nu ik gestopt ben, merk ik pas hoeveel blowen me gekost heeft in plaats van opgeleverd."